Włodzimierz Nahorny – pianista, multiinstrumentalista, absolwent sopockiej PWSM w klasie klarnetu, jeden z pionierów polskiej szkoły jazzu. Już w okresie edukacji muzycznej stworzył swój pierwszy kwartet Little Four, jednak prawdziwym przełomem w jego karierze okazał się występ w big-bandzie Jana Tomaszewskiego na Jazz Jamboree 1962 w Warszawie. Od tamtego czasu jest częstym gościem wszystkich najważniejszych scen jazzowych w kraju i za granicą. W 1965 r. brał udział w Festiwalu Jazz Nad Odrą, gdzie zdobył I nagrodę indywidualną i wyróżnienie za kompozycję Zbyszek oraz I Nagrodę dla zespołu. W 1966 roku podczas Światowego Konkursu Jazzu Nowoczesnego w Wiedniu został uhonorowany II nagrodą, a w 1967 roku na 6. Festiwalu Jazzu Amatorskiego w Wiedniu odebrał z rąk Duke'a Ellingtona I nagrodę indywidualną oraz II nagrodę dla swojego tria. Współpracował m.in. z Andrzejem Kurylewiczem, Krzysztofem Sadowskim, Andrzejem Trzaskowskim i Janem Ptaszynem Wróblewskim, wokalistami - Marianną Wróblewską i Łucją Prus, zespołami "Novi Singers" i "Breakout" oraz Studiem Jazzowym Polskiego Radia. Jest autorem muzyki filmowej i teatralnej oraz twórcą wielu piosenek, z których utwory „Jej portret” i „Tango z różą w zębach” zostały nagrodzone na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w latach 1972 oraz 1973. Muzyka Nahornego mieni się barwą ludzkich emocji, dźwiękową brawurą oraz iście słowiańskim liryzmem, dzięki czemu zdobył miano „romantyka jazzu”. W latach dziewięćdziesiątych realizował swe fascynacje muzyką narodową nagrywając "Fantazję Polską" z jazzową interpretacją twórczości Karola Szymanowskiego ("Mity", 1997), Fryderyka Chopina ("Nahorny-Chopin. Fantazja polska", 2000) i Mieczysława Karłowicza ("Nahorny gra Karłowicza", 2000). Obecnie jest wykładowcą Akademii Muzycznej w Gdańsku na kierunku Jazz i Muzyka Estradowa.

Organizator:  Patronat honorowy:  Sponsorzy: Patroni: